Środki komunikowania

Omówienie środków komunikowania.

Środki komunikowania przeszły długą drogę ewolucji, jest niewątpliwe, że ich rozwój podążał tropem drobnych usprawnień i milionowych wynalazków, a w pewnym etapie nie byłby możliwy bez odwołania się do dobrodziejstw rewolucji naukowo-technicznej. Środki komunikowania masowego zwane są inaczej środkami masowego przekazu, jak również mass mediami. Mass media to instytucje oraz urządzenia techniczne służące do szerokiego i szybkiego przekazywania informacji wielkim, zróżnicowanym i anonimowym grupom ludzi. Wśród nich wyróżnia się media tradycyjne: książkę, prasę, radio, telewizję, film; media alternatywne: bezpośrednią telewizję satelitarną i kablową, magnetowidy, płyty kompaktowe, teletekst, wideotekst, komputery multimedialne.

Środki masowego przekazu powodują zmiany w opiniach ich użytkowników, tak pozytywne, jak i negatywne. Dzieje się to w sytuacji, gdy: odbiorcy nie uważają przekazywanych treści za szczególnie ważne; przekazują oni innym, zwłaszcza publicznie, opinie, z którymi początkowo sami się nie zgadzają; spotykają się z treściami, które nie godzą bezpośrednio w ważne dla nich przekonania, lecz powoli dostarczają danych sprzecznych z tymi przekonaniami oraz pragną należeć do grup, w których panują inne poglądy, niż te, do których aktualnie należą.

Wszystkie osoby, które uczestniczą w odbiorze, jako czytelnicy, słuchacze, widzowie przekazów mass mediów są w całości traktowani jako odbiorcy środków masowego przekazu. Istnieją różnorodne sposoby opisywania odbiorców. Można, więc wyróżnić:

rzeczywistych odbiorców - odbierających przekaz,

potencjalnych odbiorców - maksymalna liczba widzów lub słuchaczy, którzy teoretycznie mogą zwrócić uwagę na dany program,

szczególnych odbiorców - klasyfikowanych ze względu na takie cechy jak: wiek, dochód, płeć, rasa, religia, region zamieszkania, zainteresowania itp.